Silny rozwój gospodarki narodowej spowodował szybki wzrost zapotrzebowania na drewno. Ograniczone zasoby klasycznego surowca, jakim jest drewno tartaczne, spowodowały konieczność dokonania zasadniczych zmian w strukturze asortymentowej wyrobów z drewna. W ciągu ostatnich kilkunastu lat uruchomiono w Polsce produkcję płyt drzewnych, opartą na nie wykorzystywanych dotychczas takich surowcach drzewnych, jak drobnica leśna, drewno opałowe oraz wszelkiego rodzaju odpady mechanicznej przeróbki drewna. Rozwinięto też produkcję płyt paździerzowych, z bezużytecznego dotychczas paździerza z roszarni lnu. Wybudowano kilkanaście dużych wytwórni płyt drzewnych, między innymi zakłady płyt pilśniowych w Czarnej Wodzie nad Wda, w Przemyślu, Czarnkowie, Koniecpolu oraz w Nidzie w Puszczy Piskiej. Fabryki płyt wiórowych powstały w Szczecinku i Suwałkach, fabryka sklejek w Morągu. Poza tym rozbudowano istniejącą już przed wojną fabrykę płyt pilśniowych w Świeradowie-Zdroju. Płyty twarde zużywane w przemyśle meblarskim, przy budowie wagonów, w budownictwie i innych dziedzinach gospodarki narodowej zastąpiły deficytową tarcicę oraz produkowane z niej płyty stolarskie. Drewno należy również do surowców wrażliwych na koszty transportu, toteż przemysł drzewny w zakresie półfabrykatów (tarcica, płyty drzewne i in.) lokalizuje się w pobliżu większych kompleksów leśnych, natomiast produkcja droższych wyrobów gotowych (np. mebli) skupia się w ośrodkach zbytu lub nadwyżek siły roboczej.